Nostradamus
... een nieuwe visie ...
Laatst bijgewerkt:
12 november 2016
DE VOORSPELLINGEN
ONJUISTE INTERPRETATIES
Napoleon Bonaparte
15 augustus 1769 - 5 mei 1821

De opkomst van Napoleon Bonaparte
Centurie 1, Kwatrijn 60

Veldtocht Sardinië,
22 februari 1793
Centurie 3, Kwatrijn 87

Eerste consul van Frankrijk
Centurie 4, Kwatrijn 54

Grote Sint-Bernhardpas,
mei 1800
Centurie 5, Kwatrijn 20

Inname Milaan
Centurie 3, Kwatrijn 37

Kroning tot keizer van Frankrijk,
2 december 1804
Centurie 8, Kwatrijn 57

Invasie in Rusland, 1812
Centurie 4, Kwatrijn 75

Slag bij Moskou, 1812-1813
Centurie 8, Kwatrijn 85

Verbanning naar Elba,
6 april 1814
Centurie 10, Kwatrijn 24
 
1e Wereldoorlog 1914-1918

Aanleiding tot de
Eerste Wereldoorlog 1914-1918
Centurie 9, Kwatrijn 55

*** UPDATE ***
Oorlogsvoering in de lucht, beide wereldoorlogen
Centurie 1, Kwatrijn 64

*** UPDATE ***
Kerk "St-Gervais-et-St-Protais" geraakt door Parijs-Geschut
29 maart 1918
Centurie 3, Kwatrijn 6
Centurie 2 - Kwatrijn 6

Aupres des portes & dedans deux citez,
Seront deux fleaux, & onc n'apperceut vn tel,
Faim dedans peste, de fer hors gens boutez,
Crier secours au grand Dieu immortel.

Nabij de havens en binnen twee steden,
Zullen twee catastrophes zijn zoals die nog nooit eerder gezien zijn;
Binnenin honger en ziekte, ontelbare mensenlevens zullen eindigen,
Zij roepen de grote, onsterfelijke God aan om hulp.
Atoomkoepel (Genbaku Dome)
Hiroshima voor de bom
Hiroshima na de bom
De paddenstoelwolk boven Nagasaki
De paddenstoelwolk boven Hiroshima
De twee havensteden Hiroshima en Nagasaki
Regels 1 t/m 4

Nabij de havens en binnen twee steden,
Zullen twee catastrophes zijn zoals die nog nooit eerder gezien zijn;
Binnenin honger en ziekte, ontelbare mensenlevens zullen eindigen,
Zij roepen de grote, onsterfelijke God aan om hulp.
Nostradamus voorspelde dat er een dag zou komen waarop een nieuw wapen 'de zon dubbel zal doen schijnen'. De woorden van dit kwatrijn, dat als nummer zes draagt, mogelijk naar de 6e augustus 1945, de dag waarop de bom op Hiroshima werd afgeworpen, geven blijk van het afgrijzen van de profeet bij het zien van de twee Japanse havensteden, geofferd op het altaar van het aanbrekende nucleaire tijdperk.
Veel van hen die de directe uitwerking van de bommen overleefden leden aan nooit eerder waargenomen stralingsziektes en honger. Honger als gevolg van het voortdurend braken, zo ernstig dat het lichaam van het slachtoffer niet meer in staat was om nog enig voedsel op te nemen.
Atoombommen op Hiroshima en Nagasaki

De Atoombomaanvallen op Hiroshima en Nagasaki zijn twee aanvallen met een atoombom die in 1945 door de Amerikaanse luchtmacht zijn uitgevoerd.
Op 6 augustus werd de Japanse havenstad Hiroshima gebombardeerd, en op 9 augustus de stad Nagasaki. Kort daarna capituleerde Japan onvoorwaardelijk. Hiermee kwam een eind aan de Tweede Wereldoorlog.
Eind 1945 waren als gevolg van de aanvallen circa 250.000 mensen om het leven gekomen. Als gevolg van stralingsziekte en kanker zouden nog enige honderdduizenden slachtoffers zijn gevallen.
Achtergrond

De Amerikanen begonnen in 1939 het zogeheten Manhattanproject met als doel een atoombom te ontwikkelen en voldoende splijtbaar materiaal te produceren voor zo'n bom. In 1943 werd het onderzoek grotendeels naar Los Alamos verplaatst. Amerikaanse wetenschappers haastten zich om de kracht van het atoom te ontsluiten omdat gevreesd werd dat ook nazi-Duitsland aan een kernbom werkte. Dit was inderdaad zo, maar het Duitse project is nooit goed van de grond gekomen en toen Duitsland op 8 mei 1945 capituleerde had nog geen enkel land een werkend prototype voltooid. Op 16 juli vond de eerste test-explosie plaats (Trinity). Vervolgens kwamen twee atoombommen gereed voor gebruik, namelijk een uraniumbom (Little Boy) en een plutoniumbom (Fat Man). Er zou lang zijn nagedacht of deze bommen ook ingezet moesten worden. Veel geleerden zoals Joseph Rotblatt waren tegen: de bom was ontwikkeld om Hitler voor te zijn, maar nu was Duitsland verslagen. Uiteindelijk besloten de VS de bom tegen Japan te gebruiken. Het hierbij gehanteerde argument was dat een atoombomaanval de oorlog met Japan zou bekorten waardoor onder meer veel Amerikaanse soldatenlevens gespaard zouden blijven. De Amerikaanse ervaringen op Okinawa speelden hierbij een belangrijke rol. Tijdens de slag om Okinawa (van 1 april tot 21 juni 1945 ) hadden de Amerikanen als gevolg van felle Japanse tegenstand en kamikaze-aanvallen onverwacht hoge verliezen geleden. Het Amerikaanse leger redeneerde dat het veroveren van het vasteland van Japan op vergelijkbare tegenstand zou stuiten en nog veel meer doden zou kosten. Jarenlang werd het getal van 500.000 tot meer dan een miljoen Amerikaanse doden genoemd in het geval van een invasie op de Japanse thuiseilanden. Deze aantallen worden tegenwoordig als schromelijk overdreven beschouwd. Onder wetenschappers bestaat de consensus dat er in dat geval hoogstens 46.000 doden zouden zijn gevallen, zoals zou blijken uit vrijgegeven militaire rapporten.
Inzet

Op 10 mei, twee dagen na de capitulatie van nazi-Duitsland, begon te Los Alamos een tweedaags overleg over mogelijke doelwitten van atoombomaanvallen op Japan. Gekozen werd in eerste instantie voor Yokohama, Hiroshima, Kokura, Niigata en Kioto. De laatste stad werd geschrapt omdat in deze stad veel historische tempels stonden. Het pleidooi voor het schrappen van Kioto als doel wordt gewoonlijk toegeschreven aan japanoloog Edwin Reischauer, maar deze heeft dat ontkend. Volgens Reischauer zou Henry Stimson, die er enkele decennia eerder zijn huwelijksreis had gemaakt, Kioto van de lijst hebben geschrapt. Uiteindelijk viel de keuze op Hiroshima. Deze stad had een belangrijke industriële en militaire betekenis en was tijdens de voorafgaande conventionele bombardementen redelijk gespaard gebleven, zodat het effect van een atoombomaanval goed zou kunnen worden nagegaan. De omringende bergen zouden de kracht van de explosie gedeeltelijk focussen op de stad waardoor de verwoesting nog heviger zou zijn. Bovendien was dit de enige grote Japanse stad zonder krijgsgevangenenkamp, zodat er geen slachtoffers onder de eigen troepen zouden vallen.
Van 17 juli tot 2 augustus vond te Berlijn de conferentie van Potsdam plaats. Een dag eerder hadden de Amerikanen met succes een proefexplosie uitgevoerd, de Trinity-test. De Amerikaanse president Harry S. Truman was opgetogen wegens het goede nieuws en meldde tijdens de conferentie aan de Russische dictator Jozef Stalin dat hij een nieuw en krachtig wapen tot zijn beschikking had. Stalin, die ironisch genoeg dankzij Sovjet-spionage lang voor Truman op de hoogte was dat de Amerikanen een atoomwapen ontwikkelden, moedigde Truman aan om alle mogelijke wapens te gebruiken om de oorlog zo snel mogelijk te beëindigen. Op 26 juli werd de verklaring van Potsdam uitgegeven. Hierin legden de leiders van de landen die tegen Japan vochten, Harry S. Truman, Winston Churchill en de Chinese leider Chiang Kai-Shek, de voorwaarden voor de Japanse overgave vast. Bepaald werd dat Japan zich onvoorwaardelijk zou moeten overgeven, daar het anders direct en totaal zou worden verwoest. Maar voor de Japanners was een onvoorwaardelijke overgave ondenkbaar, omdat zij vreesden voor de goddelijke positie van de keizer (kokutai). Zonder dat de Japanners het beseften werden de voorbereidingen voor de eerste atoombomaanval in de geschiedenis afgerond. Het gebruik van de atoombom moet ook in een ruimere context bekeken worden. Zonder de oorlog in Japan zou de VS niet snel een mogelijkheid krijgen om de impact van het wapen te tonen aan de wereld, en meer bepaald aan Moskou. Deze gebeurtenis kadert dus ook in de oplopende spanningen tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie.
Hiroshima

Een team onder leiding van Paul Tibbets vloog de bom Little Boy op 6 augustus in de B-29 bommenwerper Enola Gay van Tinian naar Hiroshima en wierp de bom op 9500 m hoogte boven de stad af. De explosieve kracht bedroeg ongeveer 63 TJ, wat overeenkomt met 15 kiloton TNT. Tijdens de aanval had de stad ongeveer 255.000 inwoners. Toen Little Boy om 8:15 uur 's morgens explodeerde, kwamen vrijwel direct 78.000 mensen om het leven als gevolg van de enorme drukgolf en de intense hitte die bij de explosie vrijkwam. Een vergelijkbaar aantal mensen raakte gewond. In de daaropvolgende dagen stierven nog veel mensen als gevolg van stralingsziekte.
Het duurde enkele uren voordat men zich elders in Japan realiseerde dat in Hiroshima iets verschrikkelijks was gebeurd. De uitzending van de nationale omroep was in Hiroshima weggevallen, de belangrijkste telegraaflijn van het land was iets ten noorden van de stad verbroken, en vanuit kleine spoorwegstations in de buurt kwamen verwarde berichten over een enorme explosie die zou hebben plaatsgevonden. Ook de verbindingen met het militaire hoofdkwartier in Hiroshima leken weggevallen. Pas nadat vanuit Tokio een verkenningsvliegtuigje met een piloot en een stafofficier naar de stad was gestuurd, werd duidelijk dat zich daar een ramp van ongekende omvang had voorgedaan. Al op 160 kilometer van de stad was een enorme rookkolom zichtbaar, meldde de tweekoppige bemanning. Het vliegtuig cirkelde rond de stad, landde iets ten zuiden ervan, waarna de officier de verwoestingen rapporteerde aan het hoofdkwartier in Tokio.
Japan wenste zich echter nog niet onvoorwaardelijk over te geven. De Japanse regering wilde aan overgave vier voorwaarden stellen: behoud van de goddelijke positie van de keizer; ontwapening en demobilisatie onder verantwoordelijkheid van het keizerlijk hoofdkwartier; geen Amerikaanse bezetting; en de berechting van Japanse oorlogsmisdadigers zou aan de Japanse regering moeten worden toevertrouwd. Nu Japan zich nog steeds tegen onvoorwaardelijk overgave verzette besloten de Amerikanen een tweede atoombom af te werpen, ditmaal boven Kokura.
Nagasaki

Een team onder leiding van Charles Sweeney ging op 9 augustus in de B-29 Bockscar met de bom Fat Man op weg naar Kokura, waar zich veel oorlogsindustrie bevond. Boven Kokura hing echter veel bewolking en Sweeney had opdracht de aanval op zicht uit te voeren. Nadat drie aanlopen waren afgebroken, werd uitgeweken naar het alternatieve doel, Nagasaki. Omdat ook daar het zicht slecht was, werd het doelwit gemist. Bommenrichter Frederick Ashworth wierp de bom af op ongeveer drie mijl van het doelwit. Daardoor vond de explosie gedeeltelijk boven dunbevolkt gebied plaats. Bij de aanval vielen 39.000 doden en 25.000 gewonden, aanzienlijk minder dan bij de aanval op Hiroshima.
Capitulatie

Een dag eerder (8 augustus) had de Sovjet-Unie de oorlog aan Japan verklaard, en nog voor de aanval op Nagasaki waren Sovjetlegers de Japanse vazalstaat Mantsjoekwo al binnengevallen. Op 12 augustus besloot keizer Hirohito tot de overgave. Bij de vergaderingen over deze overgave werden de atoombommen nauwelijks genoemd. Hij nam op 14 augustus een radiorede op, die de volgende dag, nadat deze ternauwernood gered werd uit de handen van muitende officieren, werd uitgezonden.[2] Op 2 september werd de capitulatie getekend.
Slachtoffers

In de jaren na de aanval op Hiroshima was kanker de belangrijkste doodsoorzaak. Ook het aantal miskramen in het gebied rond Hiroshima vertoonde een sterk stijgende lijn. Door de na-effecten als gevolg van de ioniserende straling liep het dodental uiteindelijk op tot ongeveer 140.000 eind 1945. Volgens een in 2004 afgerond onderzoek door de gemeente Hiroshima, heeft Little Boy in totaal 237.062 levens gekost. In Nagasaki zouden nog zo'n 70.000 mensen zijn omgekomen, onder meer als gevolg van leukemie.
Hibakusha

Hibakusha is het Japanse woord voor de overlevenden van beide atoombomaanvallen. Het woord letterlijk vertaald betekent 'door explosie aangetaste mensen'.
Op 31 maart 2007 telde Japan 251.834 hibakusha. In Japan bestond aanvankelijk weinig kennis over de effecten van nucleaire straling, en de overlevenden werden hevig gediscrimineerd. In 1956 richtten zij een vereniging op, Nihon Hidankyo, die bij de overheid een toelage afdwong. Als hibakusha worden beschouwd:
Vredesmonument in Hiroshima

Het Vredesmonument in Hiroshima of de Atoombomkoepel (Genbaku Dome) is een gebouw dat sinds 1996 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat. Het is één van de weinige grotere gebouwen die overeind is blijven staan na het Bombardement op Hiroshima en Nagasaki op 6 augustus 1945, ondanks het feit dat het gebouw zich bevindt op 160 meter van de atoomexplosie. De reden waarom het overeind bleef wordt toegeschreven aan het feit dat de bom op een hoogte van 580 meter tot ontploffing werd gebracht en het gebouw daardoor 'in mindere mate' horizontale drukverschuivingen onderging. Na de explosie is er lange tijd discussie geweest of de ruïne niet moest verdwijnen; tegenstanders van het behoud ervan wilden niet dat de Japanse bevolking (en dan vooral die van Hiroshima) dagelijks met de verschrikkelijke feiten en de gevolgen daarvan zouden worden geconfronteerd. Pas in de jaren '60 werd definitief besloten het gebouw te laten staan. Het is tegenwoordig de gedenkplaats voor het bombardement waarbij bijna de gehele stad verwoest werd.
mensen die zich op het moment van de aanval binnen een paar kilometer van het hypocentrum van de bommen bevonden,
mensen die zich binnen twee kilometer van het hypocentrum bevonden binnen twee weken na de aanvallen,
mensen die zijn blootgesteld aan fall-out,
baby's van zwangere vrouwen uit elk van de categorieën hierboven.
Een deel van de hibakusha werd in de Verenigde Staten aan de gevolgen van de atoombomaanvallen behandeld. Hibakusha strijden ook tegen atoombewapening.
Tot de overlevenden behoorden ook circa veertigduizend Koreaanse dwangarbeiders, die na de oorlog vrijwel allemaal naar Korea terugkeerden. Bij een verdrag dat in 1965 werd gesloten zag Zuid-Korea af van schadevergoeding. In 2005 werd de Japanse regering echter veroordeeld tot schadevergoeding aan veertig van de Koreaanse slachtoffers.
Atoombom op Hiroshima
De atoombommen op Hiroshima en Nagasaki