Nostradamus
... een nieuwe visie ...
Laatst bijgewerkt:
12 november 2016
DE VOORSPELLINGEN
ONJUISTE INTERPRETATIES
Napoleon Bonaparte
15 augustus 1769 - 5 mei 1821

De opkomst van Napoleon Bonaparte
Centurie 1, Kwatrijn 60

Veldtocht Sardinië,
22 februari 1793
Centurie 3, Kwatrijn 87

Eerste consul van Frankrijk
Centurie 4, Kwatrijn 54

Grote Sint-Bernhardpas,
mei 1800
Centurie 5, Kwatrijn 20

Inname Milaan
Centurie 3, Kwatrijn 37

Kroning tot keizer van Frankrijk,
2 december 1804
Centurie 8, Kwatrijn 57

Invasie in Rusland, 1812
Centurie 4, Kwatrijn 75

Slag bij Moskou, 1812-1813
Centurie 8, Kwatrijn 85

Verbanning naar Elba,
6 april 1814
Centurie 10, Kwatrijn 24
 
1e Wereldoorlog 1914-1918

Aanleiding tot de
Eerste Wereldoorlog 1914-1918
Centurie 9, Kwatrijn 55

*** UPDATE ***
Oorlogsvoering in de lucht, beide wereldoorlogen
Centurie 1, Kwatrijn 64

*** UPDATE ***
Kerk "St-Gervais-et-St-Protais" geraakt door Parijs-Geschut
29 maart 1918
Centurie 3, Kwatrijn 6
Centurie 5 - Kwatrijn 28

Le bras pendant à la iambe liee,
Visage pasle, au sein poignard caché,
Trois qui seront iurez de la meslee,
Au grand de Genues sera le fer laschee.

De arm hangende en het been gebonden,
Bleek gezicht, van binnen een dolk verborgen,
Drie gezworenen zullen de strijd bepalen,
Het ijzer (zwaard) op de grote van Genua (Italië) gericht.
Regel 1

De arm hangende en het been gebonden,
Regel 2

Bleek gezicht, van binnen een dolk verborgen,
Regel 3

Drie gezworenen zullen de strijd bepalen,
Regel 4

Het ijzer (zwaard) op de grote van Genua (Italië) gericht.
Deze regel beschrijft het moment dat Benito Mussolini en zijn vriendin Clara Petacci samen met vijf andere fascisten met de hoofden omlaag aan de voeten opgehangen werden aan het afdak van een tankstation.
Uitgerekend in Milaan waar Benito Mussolini aan zijn klim naar de macht begon, hing zijn geschonden lijk nu tot spot en hoon te kijk.
Lees hieronder het hele verhaal:
1943 Militaire tegenslagen Duitsland en Italië tijden de 2e wereldoorlog

In 1943 hadden de Britten de Italianen uit Ethiopië verdreven, waarna keizer Haile Selassie weer op de troon was gezet. Italiaans en Brits-Somaliland werden bezet en ook in Noord-Afrika werden de As-troepen langzaam maar zeker teruggedreven door de geallieerden, waarbij het Duitse Afrika-korps verreweg de meeste weerstand bood. Op 13 mei 1943 capituleerden de Duitse en Italiaanse troepen in Afrika, waardoor de weg naar Italië voor de Geallieerden open lag. Op 10 juni landden Britse en Amerikaanse troepen op Sicilië.

Mussolini was door alle tegenslagen steeds apathischer geworden, terwijl ook zijn gezondheid steeds verder achteruit ging. Iedere bijeenkomst met Hitler werd een frustratie daar deze hem de les las over de militaire teleurstellingen. Mussolini gaf de Italianen de schuld van de mislukkingen.
Arrestatie

Bij veel Italiaanse fascisten rezen twijfels over de capaciteiten van Mussolini. Koning Victor Emmanuel III had er reeds in 1940 aan gedacht om Mussolini te vervangen. Steeds meer stemmen gingen op om Mussolini af te zetten. Het waren de graven Galeazzo Ciano en Dino Grandi (resp. schoonzoon van de Duce en de minister van Financiën), die de leiding namen over een groep fascisten die Mussolini wilden afzetten.
Grandi verzocht Mussolini om de Fascistische Grote Raad bijeen te roepen, de hoogste regeringsinstantie. In juli 1943 riep Mussolini nietsvermoedend de Raad - die al sinds 1940 niet meer bijeen was gekomen - bijeen. Grandi diende een motie in waarin hij het aftreden van Mussolini eiste. De meerderheid van de leden stemde vóór de motie. Mussolini, die de Raad slechts als een adviesorgaan zag, vond de stemming niet bindend en ging naar huis. Een dag later werd hij echter op last van de koning gearresteerd.
Maarschalk Pietro Badoglio werd door de koning benoemd tot minister-president. Mussolini werd zogenaamd 'om veiligheidsredenen' naar het eilandje Ponza overgevlogen en later naar Gran Sasso in de Abruzzen gebracht. Hij scheen te berusten in zijn lot. Toen de Italianen echter capituleerden en de regering van Italië beloofde om Mussolini uit te leveren om te worden berecht, werd hij zenuwachtig.
Bevrijding en dood

Op 12 september 1943 werd Mussolini plotseling bevrijd middels een Duitse luchtlandingsoperatie onder leiding van SS-majoor Otto Skorzeny. Hij werd naar Duitsland overgevlogen en werd daar herenigd met zijn familie en enkele fascisten.

Hitler drong er bij Mussolini op aan om opnieuw regeringsleider te worden van Italië. Hij was verbijsterd om de Duce, die hij zo bewonderd had, in zo'n slechte en apathische conditie te zien. Mussolini had hoegenaamd geen belangstelling meer voor het vormen van een nieuwe regering, en wilde zich uit de politiek terugtrekken. Binnen de nazitop gingen stemmen op om de sterk pro-Duitse Roberto Farinacci tot staatshoofd of regeringsleider te maken, maar daar wilde Hitler niets van weten: het moest Mussolini zijn. Uiteindelijk zwichtte Mussolini voor Duitse dreigementen om Milaan, Turijn en Genua te vernietigen.
Met enkele fanatieke volgelingen vestigde hij zich in Salò aan het Gardameer in Noord-Italië, waar Mussolini de Italiaanse Sociale Republiek uitriep en president en premier werd. Deze republiek was een door de Duitsers beheerste politiestaat, die antisemitischer was dan zijn voorganger. Mussolini liet de personen die tegen hem hadden gestemd in de Fascistische Grote Raad in Verona berechten. Deze showprocessen eindigde met het uitspreken van de doodstraf voor deze personen. Zij werden op stoelen vastgebonden en door een vuurpeloton middels rugschoten gefusilleerd. Onder hen die het leven verloren, bevonden zich Emilio De Bono, Giovanni Marinelli en Mussolini's schoonzoon Galeazzo Ciano.
De Italiaanse Sociale Republiek moest gebieden afstaan aan Duitsland en Kroatië, waar Mussolini sterk op tegen was. Naar eigen zeggen zou hij dit direct tegen Hitler hebben gezegd, die hier echter geen boodschap aan had. Het toonde aan hoe sterk de Duitsers feitelijk de touwtjes in handen hadden en Italië waren gaan wantrouwen. Dit betekende voor joodse vluchtelingen die wegens de Italiaanse weigering joden te vervolgen hun toevlucht hier hadden gezocht, dat ze opnieuw moesten vluchten. Achterblijvers werden vrijwel onmiddellijk opgepakt door de Duitse en Kroatische autoriteiten en (alsnog) naar de vernietigingskampen in Polen gestuurd. Ook in de republiek zelf werd harder tegen joden opgetreden. Onder Duitse supervisie begon men nu werk te maken van de jodenvervolgingen, hoewel ook nu nog de uitvoering hiervan bemoeilijkt werd.
Het grondgebied dat de republiek beheerste werd bovendien dankzij de geallieerde opmars steeds kleiner. Hierdoor ontstond een burgeroorlog, daar aan beide zijden Italianen aan de strijd deelnamen. De fascisten steunden de Duitsers, en de regering-Badoglio de geallieerden. Bovendien nam ook binnen de Italiaanse Sociale Republiek de partizanenactiviteit toe.
Mussolini bezat geen macht; de werkelijke macht lag in handen van de bezetter. Mussolini besefte dit zelf maar al te goed, maar wist evenzeer dat hij van Hitler afhankelijk was geworden. Mussolini leed aan depressies. Hij knapte af en toe ook wat op en kwam dan met grootse plannen: de industrie moest worden genationaliseerd, evenals de landbouw. Er moest een coalitieregering komen van fascisten en socialisten. Mussolini woonde in deze periode in Gargnano aan het Gardameer. Echt regeren deed hij niet meer. Hij hield zich voornamelijk bezig met het schrijven van zijn memoires.
In 1945 braken de geallieerden door tot in de Povlakte, terwijl de partizanen van Tito enkele oostelijke gebieden bezetten en Italiaanse partizanen overal de macht overnamen. In april 1945 voerde de SS achter de rug van Mussolini besprekingen met de geallieerden. Toen Mussolini hierachter kwam was het te laat: de Duitsers hadden in Italië gecapituleerd. Mussolini vatte vervolgens het plan op om met 3000 'trouwe fascisten' in de Alpen een guerrillaoorlog te voeren, maar slechts een aantal kwamen opdagen.
Mussolini vluchtte naar Milaan, en trachtte daar te onderhandelen met het Italiaanse verzet, wat mislukte. Vermomd als Duits militair vluchtte hij naar de Italiaans-Zwitserse grens waar hij zich aansloot bij een SS-colonne die op weg was naar Oostenrijk.
Op 27 april 1945 werd deze colonne in Musso, bij Dongo aan het Comomeer, aangehouden en door Italiaanse partizanen op zwarthemden gecontroleerd. Mussolini, die vergezeld werd door Clara Petacci, sinds 1936 zijn maîtresse, droeg een Duits uniform en had een helm over zijn hoofd getrokken. Hij deed alsof hij dronken was. Mussolini werd echter door partizaan Urbano Lazzaro herkend en gearresteerd.
Willoos liet Mussolini zich arresteren en afvoeren naar het gemeentehuis van het dorp Dongo, waar hij de volgende ochtend weer werd herenigd met Clara Petacci. Dezelfde dag nog werd het paar door een inderhaast opgerichte rechtbank tot de kogel veroordeeld. Het vonnis werd om 16.10 uur voltrokken. Benito Mussolini stierf zonder waardigheid. Hij stond niet, keek niet naar het peloton maar werd in de rug geschoten terwijl hij schrijlings op een stoel zat.
Nog diezelfde nacht werden de twee lijken in de laadbak van een vrachtwagen naar het Loretoplein in Milaan gebracht. ’s Morgens vroeg, op 29 april, werden ze op de markt gedumpt. De inwoners van de stad dromden al snel samen om afscheid van de gehate Duce te nemen. Met stokken of blote vuisten ranselden ze op zijn lijk, en trapten, spogen en plasten er zelfs op.
Als laatste vernedering werden hij en Clara Petacci samen met drie lotgenoten met de hoofden omlaag aan de voeten opgehangen aan het afdak van een tankstation. Uitgerekend in de stad waar Benito Mussolini aan zijn klim naar de macht begon, hing zijn geschonden lijk nu tot spot en hoon te kijk.

Later werd Mussolini in Milaan begraven. In april 1946 werd zijn lichaam gestolen, mogelijk om losgeld te eisen, maar toen dat niets opleverde werd het een maand later bij een klooster in Milaan ingeleverd. Daar zorgde men voor een waardige maar stilgehouden begrafenis onder een altaar in een ander klooster bij Legnano. In 1957 werd Mussolini door de familie herbegraven in de buurt van zijn geboortedorp Predappio.
Onduidelijkheid

Het bovenstaande is de officiële lezing van het verhaal omtrent de executie van Mussolini.
Maar er is ook een andere lezing van het verhaal:

Zo'n andere lezing luidt als volgt: naar het schijnt werden Mussolini en zijn vriendinl ontvoerd door de partizanenleider kolonel Valerio (werkelijke naam: Walter Audisio) .
Audisio zou hen verteld hebben dat hij ze wilde bevrijden, maar bracht de twee naar een stille plek in Giulino di Mezzegra aan het Comomeer om ze zelf te executeren. Clara Petacci sprong voor Mussolini waarop ze als eerste werd neergeschoten. Alvorens Mussolini zelf aan de beurt was zou hij de laatste woorden: "Schiet mij in de borst." hebben uitgesproken. Audisio zelf zou altijd blijven volhouden dat hij Mussolini en Petacci had vermoord, en dat hij handelde op bevel van het Nationaal Bevrijdingscomité, dat een doodvonnis tegen Mussolini zou hebben uitgesproken. Nadien keerde Audisio terug om ondanks protesten van Lazzaro en andere partizanen de overgebleven vooraanstaande fascisten te fusilleren. Hieronder was ook Clara's broer Marcello Petacci, die probeerde te ontsnappen door in het Comomeer te springen en bij deze poging gedood werd.
Een kruis te Mezzegra zou de plaats van Mussolini's executie op 28 april 1945 aangeven.
Vervolgens werden de lichamen naar Milaan overgebracht waar ze tentoongesteld werden.
Het uiterlijke kenmerk van de fascisten waren het zwarte hemd en het dragen van een dolk. Al spoedig werden de fascisten dan ook zwarthemden genoemd.
De drie gezworenen hier zijn de geallieerden Engeland, Frankrijk en de Vereningde Staten.
De bevrijding van Italië in 1943 (het ijzer, zwaard) werd vanuit de laars van Italië (Sicilië) gevoerd.
Nostradamus hanteerde bij zijn woordspelletjes voor het aanduiden van landen graag de namen van grote voorname steden van het land zelf, zo gebruikte hij om Italië te duiden de steden Venetië en Genua.
De dood en ophanging van Mussolini
De dood van Benito Mussolini