Nostradamus
... een nieuwe visie ...
Laatst bijgewerkt:
12 november 2016
DE VOORSPELLINGEN
ONJUISTE INTERPRETATIES
Napoleon Bonaparte
15 augustus 1769 - 5 mei 1821

De opkomst van Napoleon Bonaparte
Centurie 1, Kwatrijn 60

Veldtocht Sardinië,
22 februari 1793
Centurie 3, Kwatrijn 87

Eerste consul van Frankrijk
Centurie 4, Kwatrijn 54

Grote Sint-Bernhardpas,
mei 1800
Centurie 5, Kwatrijn 20

Inname Milaan
Centurie 3, Kwatrijn 37

Kroning tot keizer van Frankrijk,
2 december 1804
Centurie 8, Kwatrijn 57

Invasie in Rusland, 1812
Centurie 4, Kwatrijn 75

Slag bij Moskou, 1812-1813
Centurie 8, Kwatrijn 85

Verbanning naar Elba,
6 april 1814
Centurie 10, Kwatrijn 24
 
1e Wereldoorlog 1914-1918

Aanleiding tot de
Eerste Wereldoorlog 1914-1918
Centurie 9, Kwatrijn 55

*** UPDATE ***
Oorlogsvoering in de lucht, beide wereldoorlogen
Centurie 1, Kwatrijn 64

*** UPDATE ***
Kerk "St-Gervais-et-St-Protais" geraakt door Parijs-Geschut
29 maart 1918
Centurie 3, Kwatrijn 6








Uiteraard voorzag Nostradamus als Fransman de opkomst van Napoleon en heeft hij vele kwatrijnen over hem geschreven, maar echter, tot op de dag van vandaag is het niet zeker hoeveel en welke kwatrijnen dat zijn. Veel kwatrijnen worden door Nostradamus kenners aan Napoleon toegeschreven, maar ook heel veel van deze kwatrijnen zijn dusdanig vaag te noemen en gekunsteld vertaald waardoor deze niet in aanmerking komen om hier vermeld te worden.
Waarom is mij onbekend, maar al te vaak wil men een kwatrijn aan een bepaalde gebeurtenis verbinden en probeert men het kwatrijn zodanig te vertalen dat het lijkt alsof het kwatrijn ook inderdaad op die gebeurtenis betrekking had. Twee of drie regels van het kwatrijn lijken dan inderdaad te kloppen en een verklaring voor de overige regels laat men dan veelal gemakshalve maar achterwege of wordt er maar een draai aangegeven.
Centurie 1 - Kwatrijn 60

Vn Empereur naistra pres d'Italie,
Qui à l'Empire sera vendu bien cher:
Diront auec quels gens il se ralie,
Qu'on trouuera moins prince que boucher.

Dichtbij Italië zal een keizer geboren worden,
Die het imperium vele mensenlevens zal kosten:
Als men zijn bondgenoten ziet zal men zeggen,
Dat hij meer een slager dan een prins is.
Regels 1 t/m 4

Dichtbij Italië zal een keizer geboren worden,
Die het imperium vele mensenlevens zal kosten:
Als men zijn bondgenoten ziet zal men zeggen,
Dat hij meer een slager dan een prins is.

In dit kwatrijn beschrijft Nostradamus de komst van Napoleon Bonaparte, geboren op 15 augustus 1769 op het eiland Corsica in de buurt van Italië. Napoleon zou toetreden tot de Franse troon, zich zelf uitroepen tot keizer en meer land veroveren, en meer vernietiging en dood en verderf teweeg brengen dan al de wereldveroveraars die hem voor gingen. Het koste niet alleen miljoenen Fransen het leven maar ook die van zijn bondgenoten.
Napoleon Bonaparte (Ajaccio, Corsica, 15 augustus 1769 - Longwood House, Sint-Helena, 5 mei 1821) was Eerste Consul van Frankrijk (1799 - 1804) en daarna keizer der Fransen (1804 - 1815) als Napoleon I van Frankrijk.
In die hoedanigheid werd hij de machtigste man van Europa en een van de bekendste en invloedrijkste figuren in de wereldgeschiedenis. Hij was:
Eerste Consul van Frankrijk van 11 november 1799 tot 18 mei 1804
Keizer van Frankrijk van 1804 tot 6 april 1814 en van 20 maart tot 22 juni 1815
Koning van Italië van 31 maart 1805 tot 1814
Beschermheer van de Rijnbond van 12 juni 1806 tot 1813
Napoleon is vooral belangrijk als militair leider van het Franse leger in deze periodes, en is verder bekend door zijn heerschappij als vorst in het Frankrijk van na de Franse Revolutie, door zijn rampzalige veldtocht naar Rusland en door zijn ondergang in de Slag bij Waterloo. De combinatie legerleider en staatshoofd, en dit op Europese schaal, maakte hem tot alleenheerser (of dictator) van een groot deel van Europa.
Napoleons geboorte en jeugd

Napoleon werd geboren als Napoleone di Buonaparte. Hij was de tweede zoon van Maria Laetitia Ramolino en Carlo Maria Buonaparte, die advocaat was. De familie Buonaparte was van bescheiden afkomst.

De geboorte van Napoleon is met meerdere legendes omgeven. Toen hij geboren werd zou zijn moeder geen kans meer hebben gezien haar bed te bereiken; Napoleon zou hierdoor geboren zijn op een tapijt waarin klassieke heldenfiguren en heroïsche taferelen uit de Ilias waren verwerkt. Madame Mère - zoals Napoleon zijn moeder altijd noemde - sprak dit verhaal echter tegen, en zei dat in het huis geen tapijt aanwezig was, en als dit er zou zijn geweest, zou het tapijt in de warme maand augustus niet meer in de woonkamer hebben gelegen. Wellicht heeft Napoleon deze versie van zijn geboorte zelf verzonnen tijdens zijn verblijf op Sint-Helena.
Ook zou er tijdens zijn geboorte opschudding zijn ontstaan door de bijzondere stand van de planeten. Er verscheen rond die tijd een komeet, maar dit gebeurde al op 2 augustus 1769, twee weken voor de geboorte van Napoleon. Ook de naamgeving door Laetizia en Carlo Buonaparte wordt door legendes omgeven. De naam Napoleon zou bijvoorbeeld verwijzen naar "woestijnleeuw" of "napolitaan".
De Corsicaanse familie Buonapartes is ontstaan uit de kleine Italiaanse adel, die in de 16e eeuw via Ligurië naar Corsica kwamne.
Napoleon's nobele en matig rijke achtergrond en familiebanden boden hem meer mogelijkheden om te studeren dan beschikbaar waren voor een Corsicaan van  die tijd. In januari 1779 werd Napoleon ingeschreven op een religieuze school in Autun, het vasteland van Frankrijk, om Frans te leren, en in mei werd hij toegelaten  tot een militaire academie in Brienne-le-Château. Hij sprak met een duidelijk Corsicaans accent en had nooit geleerd om goed te spellen. Napoleon werd gepest  door andere leerlingen door zijn accent en ging zich toeleggen op lezen. Een examinator merkte op dat Napoleon zich altijd wist te onderscheiden in toepassing  van wiskunde en dat hij goed bekend was met geschiedenis en aardrijkskunde.
Na voltooiing van zijn studie aan Brienne in 1784 werd Napoleon toegelaten tot de elitaire École Militaire in Parijs waar hij werd opgeleid tot artillerie-officier.
Door zijn vaders dood werd het inkomen verminderd en werd Napoleon gedwongen om de twee jaar durende studie in één jaar af te ronden. Hij was de eerste  Corsicaan die aan de Ecole Militaire afstudeerde waarbij zijn examen afgenomen werd door de beroemde wetenschapper Pierre-Simon Laplace, die Napoleon  later tot lid van de Senaat benoemde.
Bij het afstuderen in september 1785 werd Bonaparte benoemd tot tweede luitenant in het La Fère artillerie regiment. Hij diende tot na het uitbreken van de Franse  Revolutie in 1789 zijn garnizoen plicht in Valence, Drôme en Auxonne, hoewel hij tijdens deze periode bijna twee jaar verlof nam in Corsica en Parijs.
Hij bracht de eerste jaren van de Revolutie door in Corsica, waar een complexe drie-weg strijd woedde tussen royalisten, revolutionairen en Corsicaanse  nationalisten. Hij steunde de revolutionaire Jacobijnen, kreeg de rang van luitenant-kolonel en het bevel over een bataljon van vrijwilligers. Nadat hij zijn verlof had  overschreden leidde hij een opstand tegen een Frans leger in Corsica en was hij op de één of andere manier in staat om de militaire autoriteiten in Parijs te  overtuigen om hem in juli1792 tot kapitein te bevorderen. Hij keerde opnieuw terug naar Corsica en kwam in conflict met Paoli, die had besloten zich af te scheiden  van Frankrijk en een Franse aanval op het Sardinische eiland La Maddalena, waar Bonaparte één van de expeditie leiders was, te saboteren.
Bonaparte moest als gevolg van de breuk met Paoli naar het Franse vasteland vluchten.
Centurie 3 - Kwatrijn 87

Classe Gauloisse n'approche de Corsegue,
Moins de Sardaigne, tu t'en repentiras:
Trestous mourrez frustrez de l'aide grogne.
Sang nagera, captif ne me croiras.

De Franse vloot nadert Corsica niet,
Zodat de Sardiniërs niet van hun aanwezigheid afweten:
Iedereen is gefrustreerd dat hulp uitblijft en de dood tegemoet zal gaan.
Bloedvergieten dreigt, ongelooflijk dat niemand gevangen werd.
Regels 1 t/m 4

De Franse vloot nadert Corsica niet,
Zodat de Sardiniërs niet van hun aanwezigheid afweten:
Iedereen is gefrustreerd dat hulp uitblijft en de dood tegemoet zal gaan.
Bloedvergieten dreigt, ongelooflijk dat niemand gevangen werd.
Op 22 februari 1793, lanceerde de Franse vloot tijdens een veldtocht tegen de Sardiniërs een geheime aanval om het fort van La Maddelena dichtbij het eiland Corsica te veroveren.
De Franse commandant vermeed om al te dicht bij de kust van Corsica te zeilen, dit om niet te worden gedetecteerd door Sardinische spionnen op het eiland. Een jonge artillerie-officier genaamd Napoleon Bonaparte had tijdens de belegering het bevel over de Franse artillerie, en Napoleon's briljante aanval ontwapende de stad La Maddelena snel, maar het Corsicaanse leger onder bevel van de Corsicaanse separatistische Paoli, gaf Napoleon geen achterhoede door de stad met een invasie in te nemen.
Deze teleurstelling plaatste Napoleon en zijn mannen in gevaar en ze dreigden te worden overspoeld en gevangen genomen te worden door de vijand. Napoleon werd gedwongen om al zijn kanonnen achter te laten en in veroverde Sardinische boten een snelle terugtocht te nemen, net voor de aankomst van de Sardinische Marine.
Italiaanse veldtocht van 1796

Napoleon maakte grote indruk bij het Franse revolutionaire bewind met zijn optreden tijdens het Beleg van Toulon en werd benoemd tot bevelhebber van de artillerie van het Armée d'Italie, het Franse leger aan het Italiaanse front.

In 1795 sloeg hij op bloedige wijze een royalistische opstand in Parijs neer (de opstand van 13 Vendémiaire). Napoleon, nu een nationale held, werd bevorderd tot brigadegeneraal en kreeg op 2 maart 1796 het bevel over het Franse leger in Italië. Binnen enkele weken was hij romantisch verbonden aan Josephine de  Beauharnais, met wie hij trouwde op 09 maart 1796, nadat hij zijn verloving met Clary Desiree had beëindigd.
Twee dagen na het huwelijk, verliet Bonaparte Parijs om het bevel van het leger in Italië over te nemen en leidde het naar een succesvolle invasie van Italië. Bij de slag  van Lodi versloeg hij Oostenrijkse troepen en dreef hen uit Lombardije.
Het leek erop dat het een makkelijke tocht zou worden, maar Napoleon werd bij Caldiero staande gehouden en moest zich zelfs gedeeltelijk terugtrekken. Hierna volgden er twee slagen (de Slag bij Arcole en de Slag bij Rivoli) die Napoleon verbazingwekkend won. Dankzij deze overwinningen kon Napoleon doordringen tot op 100 km afstand van Wenen, waar Aartshertog Karel om een wapenstilstand vroeg.
Deze Italiaanse veldtocht was voor Napoleon een grote doorbraak. Maar de roem die hij dankzij de Italiaanse veldtocht genoot was meer te danken aan handige propaganda achteraf dan door zijn daadwerkelijke successen.
Deze eerste tijd van Napoleon staat bekend onder de naam 'Eerste Coalitieoorlog' en was van 1792 - 1797 en bestond uit een militair conflict tussen revolutionair Frankrijk en een bondgenootschap van Europese mogendheden, later bekend  geworden als de Eerste Coalitie. Deze coalitie tegen Frankrijk bestond uit Oostenrijk, Pruisen, de Nederlandse republiek, Groot-Brittannië, Spanje, Portugal,  Napels-Sicilië, Piëmont-Sardinië en enkele kleinere staten.
De Nederlanden waren een belangrijk strijdtoneel van de oorlog en kwam tot een roemloos einde toen het in 1795 werd bezet door Franse troepen.  Stadhouder Willem V moest naar Engeland vluchten en de Bataafse Republiek, een Franse vazalstaat, werd uitgeroepen. Ook in de Zuidelijke Nederlanden (het  huidige België en Luxemburg) betekende de oorlog het einde van een tijdperk. De Habsburgse overheersing sinds de 15e eeuw kwam tot een einde met de  annexatie van de Zuidelijke Nederlanden door Frankrijk.
Expeditie naar Egypte

Na een triomftocht door Parijs met Italiaanse oorlogsbuit, zette Napoleon zijn zinnen op Egypte. Hij wilde zijn vergaarde roem doen toenemen en had daarnaast met zijn Egyptische expeditie twee doelen voor ogen: Frankrijk een grotere koloniale macht laten worden dan Groot-Brittannië en de Britten treffen in het hart van het Britse Rijk. Het Directoire (destijds het Franse revolutionaire bewind) zag de in macht rijzende Napoleon liever gaan, maar wilde daarvoor niet de hele vloot riskeren. Bovendien werd het einddoel - Egypte veroveren en doorstoten naar India - als onhaalbaar gezien. Napoleon wist koppig zijn zin door te drijven en vertrok in 1798 naar Egypte. Onderweg versloeg hij de Maltese ridderorde op Malta, waarbij tevens 2000 slaven werden vrijgekocht en de kathedraal van Valletta werd geplunderd.
Eenmaal aangekomen in Egypte en onderweg naar Caïro werd het leger - dat geen ervaring had met dit soort klimaatomstandigheden - geteisterd door hitte, uitdroging en ziekte. Uiteindelijk zouden hierdoor meer soldaten sterven dan op het slagveld. Napoleon behaalde een overwinning op de Mamelukken in de Slag bij de piramiden. Weldra volgde minder goed nieuws, het Italiaanse front stond op instorten en de terugweg werd afgesloten doordat de Franse vloot bij de Slag van de Nijl was verslagen door de Britse vloot onder bevel van Horatio Nelson. Daarnaast verklaarde de sultan van het Ottomaanse Rijk Napoleon de oorlog omdat hij de Mamelukken had verdreven. Napoleon trok naar Syrië om de sultan voor te zijn. Na aanvankelijke successen moest Napoleon het beleg van Akko opgeven en toch terugtrekken. Napoleon, inmiddels terug in Caïro, zag dat de situatie hopeloos was. Halsoverkop verliet hij Egypte, wist langs de Britse vloot te komen en keerde terug naar Frankrijk.
Machtsgreep, eerste consul van Frankrijk

In 1799 kwam het onpopulaire Directoire in steeds groter wordende binnenlandse problemen, terwijl Frankrijk werd bedreigd door buitenlandse mogendheden, die successen boekten tijdens de Tweede coalitie tegen Frankrijk. Het land werd geteisterd door inflatie, enorme staatsleningen, grote armoede, een slecht functionerende ambtenarij en corruptie. Emmanuel Joseph Sieyès, een van de leden van het Directoire, plande een staatsgreep om het Directoire omver te werpen. Hij vroeg de enorm populaire Napoleon om hierbij militaire steun te verlenen.

Na deze staatsgreep op 9 november 1799 wilde Sieyès oorspronkelijk een soort president als staatshoofd aanstellen, een functie die hij voor zichzelf in gedachten had. Bonaparte wees dit idee echter resoluut af en dwong een ander soort regering af, het Consulaat, met drie consuls (voor drie jaar benoemd) aan het hoofd van de regering. Bonaparte, die de militaire macht in handen had en enorme populariteit genoot, kon Sieyès passeren en zichzelf naar voren schuiven als Eerste Consul.
Centurie 4 - Kwatrijn 54

Du nom qui onque ne fut au Roy Gaulois
Iamais ne fut vn fouldre si craintif.
Tremblant l'Italie, l'Espagne & les Anglois,
De femme estrangiers grandement attentif.

Een naam nog nooit aan een Franse koning toegekend
Een persoon nog nooit zo gevreesd.
De Italianen, de Spanjaarden en de Engelsen zullen trillen,
Zeer gedienstig aan een buitenlandse vrouw.
Regels 1 t/m 4

Een naam nog nooit aan een Franse koning toegekend
Een persoon nog nooit zo gevreesd.
De Italianen, de Spanjaarden en de Engelsen zullen trillen,
Zeer gedienstig aan buitenlandse vrouwen.
In dit kwatrijn vertelt Nostradamus ons over keizer Napoleon Bonaparte die de titel van "Eerste Consul" van Frankrijk kreeg, een titel die nog nooit aan een Franse koning gegeven was. Nog nooit in de geschiedenis had iemand meer land veroverd, meer mensen gedood, of meer vernietiging op naam staan dan Napoleon. Toen deze jonge militair gekroond werd tot keizer van Frankrijk was er een enorme angst in Italië, Spanje en Engeland, dat er oorlog aan de horizon zou gloren.
Misschien was er geen andere Franse vorst zo verrukt van buitenlandse vrouwen dan Napoleon. Tijdens zijn leven is hij tweemaal getrouwd geweest. In beide gevallen had het huwelijk een politieke of dynastieke achtergrond.
Napoleon trad in 1796 voor het eerst in het huwelijk met de Creoolse Joséphine de Beauharnais (geboren als Marie-Josèph-Rose Tascher de la Pagerie), weduwe van Alexandre de Beauharnais en de maîtresse van de Franse machthebber Paul Barras (geruchten deden de ronde dat Barras eigenlijk homoseksueel was). Het huwelijk was stormachtig maar gelukkig. Napoleon nam de rol van vader over haar twee kinderen Eugène en Hortense en hun nichtje Stéphanie. Joséphine werd keizerin der Fransen, maar omdat zij de keizer geen kinderen schonk, liet deze zich op 5 december 1809 van haar scheiden.
Zijn tweede huwelijk met de Oostenrijkse keizersdochter Maria Louise was een politieke alliantie. De jonge vrouw verliet haar echtgenoot toen zij de kans kreeg en weigerde zich in de zomer van 1815 op Sint-Helena bij hem te voegen.
Daarnaast was hij zeer gecharmeerd van zijn Poolse minnares Marie Walewska.
Marie Walewska
Maria Louise
Joséphine de Beauharnais
Na deze staatsgreep nam Napoleon persoonlijk de leiding over de Franse strijdkrachten in Italië, terwijl generaal Jean Victor Marie Moreau het commando kreeg over  het Franse leger in Duitsland. In mei 1800 stak Napoleon de Grote Sint-Bernhardpas over met een groot leger. Masséna werd belegerd door de Oostenrijkers in Genua. Napoleon kwam Masséna echter niet te hulp. In plaats daarvan veroverde hij Milaan en sneed de Oostenrijkse lijnen af, in de verwachting dat de Oostenrijkers hierdoor het beleg van Genua af zouden breken. Dat deden ze echter niet; op 4 juni moest Masséna zich overgeven.

Op 14 juni, in de Slag bij Marengo, nabij Alessandria, kwam het uiteindelijk tot een treffen tussen Napoleon en de Oostenrijkers onder bevel van generaal Michael  Melas. De Oostenrijkse aanval kwam als een verrassing op de Fransen, die terug werden geslagen. De slag leek op een Oostenrijkse overwinning uit te lopen,  maar Napoleon had geluk. Met de komst van verse troepen onder bevel van generaal Desaix kon hij in de tegenaanval gaan en de Oostenrijkers ternauwernood  verslaan.
Centurie 5 - Kwatrijn 20

De là les Alpes grande amour passera,
Vn peu deuant naistre monstre vapin:
Prodigieux & subit tournera
Le grand Tosquan à son lieu plus propin.


Het grote leger zal over de Alpen trekken,
Even ervoor zal een monsterlijke ploert aan de macht komen:
Verrassend en onverwacht zal hij omkeren
De grote Toscaan, naar een voor hem geschikte plaats.
Regels 1 t/m 4

Het grote leger zal over de Alpen trekken,
Even ervoor zal een monsterlijke ploert aan de macht komen:
Verrassend en onverwacht zal hij omkeren
De grote Toscaan, naar een voor hem geschikte plaats.
In mei 1800 stak Napoleon de Grote Sint-Bernhardpas over met een groot leger en confronteerde het met het grote Toscaanse leger van groothertog van Toscane, Ferdinand III, en dwong deze om veiligheid te zoeken in zijn geboorteland Oostenrijk (huis van de Habsburgers).
Regel 2 verwijst naar het jaar ervoor, 1799, waarin Napoleon aan de macht kwam als Eerste Consul.
Dat Nostradamus bepaald niet gecharmeerd was van Napoleon wordt in deze tweede regel, waar hij hem een monsterlijke ploert noemt, maar al te duidelijk. In Centurie 1, Kwatrijn 60 en Centurie 10, Kwatrijn 24 komt Napoleon er met 'prins' beter van af. Als koning of keizer heeft Nostradamus hem echter nooit kunnen zien.

Ferdinand III Jozef Jan-Baptist, aartshertog van Oostenrijk, uit het Huis Habsburg-Lotharingen, was van 1790 tot 1801 en van 1814 tot 1824 groothertog van Toscane. Hij was een zoon van keizer Leopold II en Maria Louisa, dochter van Karel II van Spanje.

Ferdinand III bevorderde handel, kunst en wetenschap en wist de wet daadwerkelijke geldigheid te verschaffen. Hij erkende in 1792 de Franse Republiek. In de Coalitieoorlogen trachtte hij neutraal te blijven maar in 1793 werd hij door Rusland en de Engelse dreigementen om Livorno te bombarderen gedwongen deel te nemen aan de coalitie tegen Frankrijk. Toen de Fransen Piëmont bezetten verliet hij de coalitie echter weer en sloot op 9 februari 1795 vrede met Frankrijk. De Fransen bedreigden de onafhankelijkheid van Italië echter steeds meer. Ferdinand zocht toenadering tot Oostenrijk en toen de Fransen in 1799 Florence binnentrokken vluchtte hij naar Wenen.
Centurie 3 - Kwatrijn 37

Auant l'assaut l'oraison prononcee,
Milan prins d'Aigle par embusches deceus
Muraille antique par canons enfoncee,
Par feu & sang mercy peu receus

Voor de aanval wordt een toespraak uitgesproken,
Milaan wordt ingenomen door een Adelaar en bedrieglijke hinderlagen,
De oude muur wordt door kanonnen platgeschoten,
Te vuur en te zwaard worden weinigen begenadigd.
Regels 1 t/m 4

Voor de aanval wordt een toespraak uitgesproken,
Milaan wordt ingenomen door een Adelaar en bedrieglijke hinderlagen,
De oude muur wordt door kanonnen platgeschoten,
Te vuur en te zwaard worden weinigen begenadigd.
Nostradamus heeft zijn roeping als oorlogscorrespondent misgelopen want ook dit kwatrijn is erg nauwkeurig. Napoleon stond bekend om het geven van speeches aan zijn mannen om hen voor te bereiden voor een gevecht. Toen hij het Italiaanse leger overnam,  trof hij daar een gedeelte van het Franse leger dat al maanden in Italië vocht zonder veel steun uit Frankrijk; de revolutie in het thuisland verbruikte immers zoveel voorraden die normaal gesproken naar een leger te velde zouden zijn gestuurd. De troepen waren ondervoed en uitgeput en het zag er slecht voor ze uit. Maar in een inspirerende toespraak beloofde Napoleon dat in Milaan rijkdom, voedsel, betere kleren en roem op hen zouden wachten.
Blijkbaar werkte de toespraak inspirerend en nadat de tegenstander bij Milaan verslagen was, veroverde en plunderde het leger een groot deel van Frankrijk's de buurlanden. Het leger keerde nog terug naar Milaan om de kunstschatten en rijkdom van de stad waar alles begonnen was, weg te slepen.
De Adelaar in regel twee verwijst naar het keizelijk wapen van Frankrijk (1804 - 1815).
De oude muur waarvan in regel drie sprake is, verwijst naar de muren van de stad Pavia, die inderdaad door kanonnen stuk werden geschoten.
Keizerlijk wapen van Frankrijk (1804 - 1815)
Ook in Duitsland zag het er slecht uit voor de geallieerden. Moreau was de Rijn overgestoken en dwong de Oostenrijkers terug in oostelijke richting. In de Slag bij  Hohenlinden op 3 december, nabij München, werden de Oostenrijkse en Beierse troepen onder Karel van Oostenrijk-Teschen verpletterend verslagen. De Slag bij  Hohenlinden was de laatste grote veldslag van de Franse revolutionaire oorlogen.

In de daaropvolgende jaren schakelde Bonaparte zijn tegenstanders stap voor stap uit en trok alle macht naar zich toe. Na een mislukte aanslag op zijn leven op 24 december 1800, gepleegd door royalisten, gaf Bonaparte de schuld aan de Jakobijnen en deporteerde 130 prominente Jakobijnen naar Guyana. Ook ontnam hij de gekozen Assemblée alle wetgevende macht, de senaat, die door Bonaparte zelf werd benoemd, behield die macht.
2 december 1804 - Napoleon die zich zelf tot keizer kroonde
Centurie 8 - Kwatrijn 57

De soldat simple paruiendra en empire,
De robbe coture paruiendra à la longue:
Vaillant aux armes en Eglise ou plus pyre,
Vexer les prestres, comme l'eau fait l'esponge.

Vanaf een eenvoudig soldaat, zal hij een imperium verkrijgen,
Vanaf het korte kostuum zal hij het lange bereiken:
In toenemende mate krachtig gewapende kerkplunderingen,
De priesters kwetsende, de buit als water door een spons geabsorbeerd.
Regels 1 t/m 4

Vanaf een eenvoudig soldaat, zal hij een imperium verkrijgen,
Vanaf het korte kostuum zal hij het lange bereiken:
In toenemende mate krachtig gewapende kerkplunderingen,
De priesters kwetsende, de buit als water door een spons geabsorbeerd.
Napoleon werd door zijn vader naar de 'Ecole Militaire' in Parijs gestuurd om een soldaat te worden. Hij studeerde er aan af als luitenant in het jaar 1785. Drie cijfers van dit jaartal (7,8 en 5) komen overigens overeen met het nummer van dit kwatrijn (8 - 57).
Al snel rijzende naar de hoogste militaire rangen verplaatste Napoleon zich van het korte kostuum van een eenvoudig soldaat naar het lange gewaad van de keizer van Frankrijk. Zijn vorderingen in de richting van het uiteindelijk bereiken van de troon van Frankrijk werd versneld door zijn plundering van de rijke schatkist van de katholieke kerk. De revolutionairen in Frankrijk hadden dringend behoefte aan geld om hun militaire inspanningen tegen de Royalististen kracht bij te zetten en de natie over te kunnen nemen.
Oorlogen en veroveringen

Tijdens Napoleons periode als Eerste Consul en keizer van Frankrijk voerden andere Europese landen, waaronder Groot-Brittannië, Rusland, Oostenrijk en Pruisen, continu oorlog tegen Frankrijk. Napoleon wist zijn vijanden echter keer op keer te verslaan en kreeg zo meer en meer controle over Europa. Op Napoleons hoogtepunt, rond 1812, was bijna heel Europa Frans, een Franse vazalstaat of een Franse bondgenoot. Het huidige België en Nederland werden ingelijfd in Napoleons keizerrijk.
Bezette gebieden en bondgenoten

Frankrijk had Nederland en delen van het huidige Duitsland en Italië in zijn macht. Napoleon zette daar verschillende familieleden op de troon: zijn oudere broer Jozef werd koning van Napels en later Spanje, zijn broer Lodewijk koning van Holland, zijn broer Jérôme koning van Westfalen, zijn zus Elisa prinses van Lucca en Piombino en groothertogin van Toscane, zijn zwager Joachim Murat eveneens koning van Napels (na Jozef) en zijn stiefzoon Eugène de Beauharnais onderkoning van het Koninkrijk Italië.

In 1801 voegden Oostenrijk en Rusland zich hierbij. In 1802 maakte de Vrede van Amiens vervolgens een einde aan de oorlog met Groot-Brittannië. Napoleon had toen voldoende politieke rust en kon beginnen met de wederopbouw van Frankrijk.
Vijanden

Napoleon werd in eerste instantie door de Europese staten gezien als degene die in Frankrijk de onrust na de Franse Revolutie de kop wist in te drukken. Zijn veroveringsdrang en zijn monarchistische neigingen boezemden dan weer vrees in. Ook zijn 'zelfkroning' tot keizer werd door de vorstenhuizen niet gewaardeerd. Vanaf 1803 kreeg Napoleon daardoor steeds meer vijanden. Engeland was de eerste die het bondgenootschap opzegde, daarna sloten Rusland, Zweden, het Heilige Roomse Rijk, Oostenrijk en Napels zich hierbij aan en samen verklaarden ze Frankrijk de oorlog. De Oostenrijkers vielen Beieren binnen en Napoleon trok snel tegen hen op. Hij versloeg een groot Oostenrijks leger bij Ulm, en ging toen door naar Wenen en bezette zelfs de Oostenrijkse hoofdstad. De Oostenrijkse en Russische legers wilden Wenen heroveren maar dit lukte hen niet. Deze slag werd in Austerlitz beslecht. Het resultaat was dat Oostenrijk en Rusland vrede sloten met Frankrijk. Rusland moest zich nu wel houden aan de boycot van Engeland.
De Russische veldtocht van "La Grande Armée", 1812

Het bondgenootschap van Rusland met Frankrijk leidde tot klachten van de Russische handel en nijverheid. Zij waren grotendeels afhankelijk van handelsbetrekkingen met Engeland, terwijl één van de voorwaarden van het bondgenootschap deelname aan de blokkade van Engeland was. Dit stond namelijk in het Continentaal stelsel. De Russische tsaar, Alexander I, zag dat zijn economie schade opliep, en trachtte deze voorwaarden te verzachten. Napoleon bleek echter doof voor deze klachten, en uiteindelijk herstelde de tsaar het contact met zijn oude handelspartner Engeland. Op 31 december 1810 liet Rusland weten geen bondgenoot meer te willen zijn van Frankrijk. Napoleon was het hier niet mee eens, en trok naar Rusland; hij had het plan om heel Europa te veroveren. In 1812 maakten Frankrijk en Rusland zich dan ook klaar voor de oorlog.
Napoleon stelde een leger van 500 000 man van verschillende nationaliteiten samen aan de oostgrens van het huidige Polen. Naast Fransen (50% bij infanterie, 35% bij cavalerie) waren ook Italianen, Polen, Pruisen, Zwitsers, Nederlanders, Duitsers en Spanjaarden vertegenwoordigd. Het leger werd "La Grande Armée" genoemd. Veel van de soldaten waren nog onder de twintig en waren geronseld uit weeshuizen.
Op 22 juni verklaarde Napoleon aan Rusland de oorlog. Hij inspecteerde zijn troepen die dag. De volgende dag begon hij met de oversteek van de Memel. De oversteek werd gecompleteerd op 24 juni, waarna hij Rusland verder binnenviel. Toen de Russen zagen hoe groot het leger van Napoleon was, trokken ze zich terug. Op hun terugweg pasten ze de tactiek van de verschroeide aarde toe, ze vernielden alles wat maar bruikbaar zou kunnen zijn voor Napoleon, en vergiftigden zelfs de waterputten. In het leger van Napoleon braken allerlei besmettelijke ziekten uit, zoals tuberculose en vlektyfus. Napoleon had gedacht de Russen vlak over de grens al te verslaan en verder van het veroverde land te leven, maar moest een uitputtende tocht maken met schermutselingen en gebrek aan voorraden.
Napoleon nam zich voor om door te gaan tot de Russische stad Vitebsk en daar slag te leveren, of om te keren. Maar ook daar waren de Russen hem op 18 juli ontkomen. Napoleon koos ervoor om door te gaan, omdat de andere opties om uitgedund terug te keren in Parijs of te overwinteren hem niets leken. Napoleon dacht dat bij Smolensk Alexander zeker zou gaan strijden. Op 15 augustus bereikte het Franse leger de Dnjepr. Bij Smolensk vonden op 17 augustus daadwerkelijk gevechten plaats, maar niet de beslissende waarop Napoleon gehoopt had. Hierop trok het Russische leger zich verder terug. Napoleon koos er weer voor om door te gaan. Tsaar Alexander I droeg het bevel over de twee Russische legers over aan veldmaarschalk Michail Koetoezov en droeg hem op eindelijk het gevecht met de Fransen aan te gaan. Die confrontatie zou plaatsvinden bij Borodino. Een groot aantal Franse soldaten was onderweg gestorven of gedeserteerd en er moesten eenheden achterblijven om zijn flanken en bevoorradingslijnen te beschermen. Op 5 september leverde felle strijd de Fransen controle op over de Schevardino-redoute, die een sleutelpositie innam voor hun verdere opmars. Op 6 september werd een adempauze ingelast, waarop op 7 september de strijd verderging. De Slag bij Borodino verliep aanvankelijk gunstig voor de Fransen. Prins Eugène veroverde Borodino, en maarschalk Ney nam delen in van een belangrijke defensieve positie die bekendstond als de Drie Pijlen. Ney vroeg Napoleon de cavalerie van de Keizerlijke Garde in te zetten voor een beslissende actie, maar Napoleon weigerde dit, omdat dit een te grote gok zou zijn geweest. Delen van de Franse troepen lagen uren onder vuur, zonder aan de strijd te mogen of te kunnen deelnemen. De Fransen doorstonden echter de kogelregens van de Russen, en ze wisten de belangrijke Grote of Rajevski-redoute in handen te krijgen. Het aantal gesneuvelden was hoog: 25.000 Fransen en 50.000 Russen. ’s Nachts verlieten de Russen vrijwel ongemoeid het slagveld en ze trokken zich terug. De Russen werden niet achtervolgd door Murats cavalerie, want Napoleon koos ervoor zijn overwinning te consolideren.
Na 800 kilometer in 82 dagen bereikte hij Moskou. Op dat moment was al meer dan de helft van het leger van Napoleon omgekomen, en nog steeds had hij geen beslissende slag kunnen leveren. De Russische verliezen waren groter, maar de Russen konden deze nog aanzuiveren. Het Russische leger onder aanvoering van veldmaarschalk Michail Koetoezov had besloten Moskou niet te verdedigen, maar de stad te evacueren, en ook het leger oostelijk van Moskou terug te trekken. Napoleon "kreeg" Moskou wel, maar de tsaar hoefde zich niet over te geven. Bovendien staken de Russen ook hun eigen "tweede hoofdstad" in brand om zo Napoleon uit te putten. De Russen wilden geen vredesverdrag, en door tekort aan voedsel kon Napoleon niet anders doen dan zich terugtrekken. De grote brand in Moskou droeg zeker bij aan de Russische eindzege, maar de gouverneur Rostoptsjin beleefde er weinig plezier aan. Het aanstichten van de brand is hem tot zijn dood kwalijk genomen.
De terugtocht uit Rusland was verschrikkelijk. Napoleon was al 400.000 soldaten en 100.000 paarden verloren tijdens de heenreis en nu zouden er nog veel bijkomen. Diegene die waren overgebleven waren redelijk uitgerust, voldoende gevoed en goed getraind. Het was vooral de jonge lichting die het begeven had. Napoleon besloot door een verkeerd uitgevoerde verkenning toch dezelfde weg terug te nemen. Dit was een grote fout. Alles was al kaalgeplukt en kaal geroofd. Vervolgens viel de winter in en vanaf 6 november kwam de temperatuur niet meer boven het vriespunt, hoewel de temperatuur voor Russische begrippen nog hoog te noemen was. Veel soldaten stierven door bevriezing, mede doordat ze zo slecht gekleed waren. De wegen waren door bevriezing onbegaanbaar, de weinige paarden die nog over waren braken hun benen en de vele gewonden vielen uit karren en werden verpletterd. Toen het leger de rivier de Berezina overstak, begaf een van de geïmproviseerde bruggen het, waarbij vele soldaten in het ijskoude water omkwamen. Het leger werd steeds aangevallen, en toen het op 18 december 1812 de Russische grens bereikte was nog ongeveer een derde van de soldaten in leven.
Centurie 4 - Kwatrijn 75

Prest à combattre, fera defection,
Chef aduersaire obtiendra la victoire:
L'arriere garde fera defension.
Les defaillans mort au blanc territoire.

Voorbereid op de strijd, er zullen overlopers zijn,
De tegenstander verkrijgt de overwinning:
De achterhoede zal de verdediging vormen.
De gevallenen zullen sterven in besneeuwd gebied.
Regels 1 t/m 4

Voorbereid op de strijd, er zullen overlopers zijn,
De tegenstander verkrijgt de overwinning:
De achterhoede zal de verdediging vormen.
De gevallenen zullen sterven in besneeuwd gebied.
Tijdens de rampzalige invasie van Napoleon in Rusland in 1812, waren er onder de Franse troepen grote aantallen afvalligen omdat de hoop op overwinning en de hoeveellheid voedsel snel terug liepen.
Terwijl de troepen bij 30 graden onder nul terugtrokken uit de brandende stad Moskou, vielen vele soldaten moe en hongerig neer en vroren dood in de sneeuw.
Centurie 8 - Kwatrijn 85

Entre Bayonne & saint Iean de Lux
Sera posé de Mars la promotoire
Aux Hanix d'Aquilon Nanat hostera lux,
Puis suffoqué au lict sans adiutoire.

Tussen Bayonne en Saint Jean de Lux
Zal de oorlog van het schiereiland tot staan gebracht worden
Door inspanning van de gekwelde Russen wordt de overwinning niet behaald,
Het militaire kamp zonder hulp tot een eind brengende.
Regels 1 t/m 4

Tussen Bayonne en Saint Jean de Lux
Zal de oorlog van het schiereiland tot staan gebracht worden
Door inspanning van de gekwelde Russen wordt de overwinning niet behaald,
Het militaire kamp zonder hulp tot een eind brengende.
Tegen de winter van 1812-1813, was de oorlog van het schiereiland (Spanje) tussen Napoleon's maarschalk Soult en de hertog van Wellington uit Engeland, terug gedrongen naar Bayonne en Saint Jean de Lux in Frankrijk. Napoleon leende 30.000 mannen van Soult om hem in zijn invasie van Rusland te helpen, maar deze oorlogsinspanning werd plotseling beëindigd toen Napoleon's troepen volledig verslagen werden door de Russen in de Slag bij Moskou. Zonder de hulp van de extra troepen en voorraden, werd de oorlog tegen Spanje nu ook langzaam neergeslagen.
Napoleon wist dat de tocht naar Rusland een enorme blunder was, maar gaf de strenge winter - die in verband wordt gebracht met een aantal vulkaanuitbarstingen  - de schuld. De rampzalig verlopen veldtocht leidde tot een anti-Franse stemming in alle landen onder Frans gezag en tot onrust in Italië, de Nederlanden en Zwitserland. In Spanje raakten de Fransen in het defensief. Pruisen, tot dan toe een onwillige bondgenoot, verklaarde de keizer de oorlog. Rusland stond dus niet langer alleen. Frankrijk gaf zich echter nog niet gewonnen en versterkte zijn leger. In mei 1813 versloegen de Fransen hun Pruisische en Russische tegenstanders te Lützen en bij de Slag bij Bautzen. Maar in augustus 1813 rukten drie tegen Napoleon verbonden legers op naar Saksen: de Oostenrijkers, een Russisch-Pruisisch leger en een legermacht van Zweden en Russen. Tussen 16 en 19 oktober vond bij Leipzig de grote Volkerenslag plaats, waarin Napoleon verpletterend werd verslagen. De keizer trok zich vervolgens terug achter de Rijn. Ondanks zijn desastreuze nederlaag hoopte hij Frankrijk nog voor een invasie te kunnen behoeden.
Met zijn resterende troepen (ondanks een tekort aan manschappen) kon hij toch nog de geallieerden een tijdje op afstand houden. Maar toen Napoleon naar Lotharingen trok om de geallieerde bevoorradingslijnen af te snijden, openden de Verbondenen onverwacht hun offensief richting de Franse hoofdstad. Deze bleek niet voldoende voorbereid op een dergelijke aanval. Op 31 maart 1814 werd Parijs veroverd. Napoleon werd op 6 april 1814 gedwongen afstand te doen van de troon, en werd verbannen naar Elba, een eiland in de Middellandse Zee vlakbij de kust van Italië. Lodewijk XVIII nam de macht in Frankrijk over. Hij ging echter tot nieuwe zuiveringen over (Witte Terreur).
Villa Mulini - Het verblijf van Napoleon op Elba, Portoferraio
Waterloo

Tien maanden na de verbanning naar Elba ontsnapte Napoleon. Hij landde bij Juan-les-Pins, ten westen van Antibes, dichtbij Cannes en ging terug naar Parijs. Hij reisde via de naar hem vernoemde 'route Napoleon' naar Grenoble, kreeg steun van legeronderdelen, en verder kreeg hij de steun van het volk dat niet tevreden was met Lodewijk XVIII. Deze gaf nog wel opdracht Napoleon te arresteren, maar alle agenten en legers die werden gestuurd liepen naar Napoleon over. Het volk was de Witte Terreur zat, en bij het leger was Napoleon nog altijd zeer populair. Zij namen het op voor Napoleon, en Lodewijk vluchtte naar Gent. De geallieerden, die op dat moment juist in Wenen een congres hadden belegd om de nieuwe grenzen van Europa te bepalen (zie Congres van Wenen), schrokken hiervan.

Nadat Napoleon de macht weer had overgenomen verklaarde hij slechts Frankrijk vreedzaam te willen regeren. De geallieerden geloofden hier niets van, dus stelde hij een nieuw leger samen. Rusland, Oostenrijk, Pruisen en Engeland maakten zich klaar voor een nieuwe oorlog, Napoleon moest zich verdedigen om niet al te kwetsbaar over te komen.
Napoleon wilde in de Zuidelijke Nederlanden de Engelsen en de Pruisen verslaan, voordat ook de Oostenrijkers een leger konden sturen. De Fransen, de Engelsen en een klein contingent Nederlandse troepen troffen elkaar vlak bij Waterloo. Napoleon viel meerdere keren aan, maar de Engelsen, onder leiding van de hertog van Wellington, hielden stand en toen de Pruisen zich bij de Engelsen aansloten, verloor Napoleon op 18 juni 1815 de Slag bij Waterloo.

Door zijn soldaten aan hun lot over te laten, kon Napoleon ontsnappen. Hij vluchtte naar de havenstad Rochefort en wilde vandaar naar de Verenigde Staten. De haven werd echter door de Engelsen geblokkeerd, en Napoleon zag geen andere uitweg dan zich over te geven. Op 22 juni 1815 moest Napoleon voor de tweede keer afstand doen van de troon en dit keer voorgoed.
Ballingschap en dood op Sint-Helena

De Engelsen beloofden hem aanvankelijk asiel in hun eigen land, maar eenmaal met Napoleon in handen verbraken ze die belofte en verbanden ze de keizer naar het afgelegen eiland Sint-Helena in de Atlantische Oceaan nabij Zuid-Afrika, waar hij overigens met respect door zijn bewakers werd behandeld.
Napoleon bracht zijn laatste jaren door met tuinieren, het schrijven van zijn herinneringen en het aanleren van de beginselen van de Engelse taal. Gedurende zijn zesjarige verblijf op Sint-Helena werd Napoleon onder anderen terzijde gestaan door graaf Charles-Tristan de Montholon, een voormalig brigadegeneraal en Louis-Joseph Marchand, die later executeurs testamentair van de keizer werden.

Centurie 10 - Kwatrijn 24

Le captif prince aux Itales vaincu
Passera Gennes par mer iusqu' à Marceille,
Par grand effort des forens suruaincu
Sauf coup de feu barril liqueur d'abeille.

De gevangen en verslagen prins wordt naar Elba verbannen
Hij zal richting Marseille de Golf van Genua oversteken,
Door grote inspanningen van vreemde naties wordt hij overwonnen
Een geweerschot bespaard, een vat bijen likeur.
Regel 1

De gevangen en verslagen prins wordt naar Elba verbannen

'aux Itales' verwijst hier naar de eilanden voor de kust van Italië, waarvan Elba er één van was.
Nostradamus zag Napoleon niet als een echte koning, net als in Centurie 1, Kwatrijn 60 wordt hij hier dan ook een prins genoemd. Op 6 april 1814 werd Napoleon gedwongen afstand van de troon te doen en werd hij naar Elba verbannen waar hij de soevereiniteit over kreeg.
Regel 2

Hij zal richting Marseille de Golf van Genua oversteken,

Op 16 februari 1815 ondernam Napoleon een poging om zijn keizerrijk te herwinnen en zeilde hij op de brik 'Inconstant' van Elba, via de golf van Genua richting Marseille en landde bij Juan-les-Pins, ten westen van Antibes, dichtbij Cannes en ging terug naar Parijs.
Regel 3

Door grote inspanningen van vreemde naties wordt hij overwonnen

Zoals hierboven vermeld werd Napoleon bij de slag van Waterloo verslagen.
Regel 4

Een geweerschot bespaard, een vat bijen likeur.

Napoleon werd de kogel bespaard, maar door de Engelsen werd hij gevangen genomen en voorgoed verbannen naar St Helena.
Wat de likeur in dit kwatrijn voor betekenis heeft, is onbekend. De bijen verwijzen naar zijn soldaten en het keizerlijk wapen van Frankrijk (zie de afbeelding hier eerder) waar deze bijen ook in voorkomen.
Longwood House - Het verblijf van Napoleon op St Helena
Op 5 mei 1821 stierf Napoleon Bonaparte op Sint-Helena, hij was toen 51 jaar oud. Oorspronkelijk werd aangenomen dat hij was overleden aan kanker, waarschijnlijk maagkanker. Er zou hierbij sprake zijn geweest van een erfelijke vorm van diffuse maagkanker, omdat ook zijn zus, zijn vader en zijn opa aan vaderszijde vermoedelijk aan deze kwaal zijn gestorven. Uit later onderzoek is gebleken dat in zijn haar een hoge concentratie arsenicum aanwezig was, wat zou kunnen wijzen op moord. Recent onderzoek toonde echter aan dat die hoge concentraties arsenicum ook al in zijn haar aanwezig waren voordat hij werd verbannen. De ware doodsoorzaak kan dus alleen nog worden vastgesteld als er een autopsie op het lichaam mag worden uitgevoerd. Overigens werd arsenicum vaak voorgeschreven door artsen voor behandeling van maagklachten en psychische problemen. Napoleon had tijdens zijn succesvolle jaren al te lijden van maagklachten zodat hij dit middel waarschijnlijk van zijn eigen artsen al voorgeschreven kreeg.

Napoleon bleef zo populair dat koning Louis-Philippe van Frankrijk Napoleon's stoffelijke overblijfselen in 1840 liet terugkeren, deze werden later in een praalgraf in de Dôme des Invalides te Parijs bijgezet. Dit is nu één van de bezienswaardigheden voor toeristen die de Franse hoofdstad aandoen.

De tombe van keizer Napoleon Bonaparte
Dôme des Invalides te Parijs
 
Veldtocht Sardinië, 22 februari 1793
 
Grote Sint-Bernhardpas
 
Inname Milaan
 
Met het Concordaat van 15 juli 1801 sloot hij vrede met paus Pius VII en nam zo de monarchisten de wind uit de zeilen. Na de Vrede van Amiens met Groot-Brittannië in 1802 drukte hij een nieuwe grondwet door, waarbij hij tot Consul voor het leven werd benoemd. De meest republikeinse troepen werden in 1803 naar Haïti gestuurd; daar moest een opstand neergeslagen worden, wat overigens niet zou lukken. In 1804 werd een monarchistisch complot (geleid door onder meer Moreau en Pichegru) ontmaskerd.

Bonaparte had nu alle macht en regeerde als dictator. De weg was vrij om zich helemaal van de overgebleven schijndemocratie te ontdoen en zichzelf tot keizer uit te roepen. Op 18 mei 1804 stemde de senaat om Bonaparte tot keizer te benoemen. Op 2 december van dat jaar kroonde hij zichzelf tot keizer in de Notre-Dame van Parijs als Napoleon I, Keizer der Fransen.
Kroning tot keizer van Frankrijk, 2 december 1804
 
 
Slag bij Moskou, 1812-1813
 
Verbanning naar Elba, 6 april 1814
 
De opkomst en ondergang van Napoleon